A son davant la tèrra redolava
una greseta doça, bona grava
prigonda e fresca ont l’araire dintrava
e lo boièr …

Legir tot

A son davant la tèrra redolava
una greseta doça, bona grava
prigonda e fresca ont l’araire dintrava
e lo boièr laurava.

Aviá laurat tot lo manne del jorn,
aviá polsat just lo temps de miègjorn,
la nuèit tombèt e laurava totjorn
a la luna montava.

A son davant la tèrra redolava
la glèba viva a sos pès s’engrunava,
de vent a vent las regas ondejavan
e la mossa cantava.

Tota la nuèit se faguèt d’òrs rossèls,
lo clar de luna encantèt los morrèls,
mancava pas una estèla dal cèl
e lo boièr laurava.

Lo clar de luna a sos pès redolava,
òr de la nuèit barrejat a la grava
lo clar de luna a sos pès s’enterrava
e lo boièr virava.

Lo muòl falet tirava sens esfòrç,
tira de buòu, tira doça dals fòrts
e s’un còp l’òme apiejava sul mòrs
la luna s’estonava.

Lo que passèt, aval, devèrs marin,
per l’agachar s’arrestèt sul camin
puèi reprenguèt son pas cap al matin.

A son dabant la tèrra redolava,
l’òr de la nuèit a sos pès s’enterrava
de vent a vent las regas ondejavan
e la luna montava.
A son davant la tèrra redolava
una greseta doça, bona grava
prigonda e fresca ont l’araire dintrava.
A son davant la tèrra redolava
l’òr de la nuèit barrejat a la grava
de vent a vent las regas ondejavan
e la luna montava.