L’estiu las monhas au som de duna
que’s secan las pagalhas au vent
n’an pas nada aleta ni pluma
com …

Legir tot

L’estiu las monhas au som de duna
que’s secan las pagalhas au vent
n’an pas nada aleta ni pluma
com hèn aqueths sauts de gigants
la grama aus pòts, harta d’escuma
atau que’s susmauta la mar
qui’s pita en bramant a la bruma
lo drapèu roge suu quintar

l’umilitat, l’umilitat
non hèi pas de tu un ausèth
cantar dus o tres mès er’an

los vrèspes de mar shens coscolhas
las nueits de marmaucs e de vent
los jorns de brosida e de ploja
auba roja d’abòr a l’estanh
qu’arriuleja dinc a la mar grana
tà ennegrir lo mascaret
e plora dens los braç de la lana
los huecs deu 14 de julhet

l’umilitat, l’umilitat
abans que la còsta landesa
e vadossi la de l’argent

que degoteja en chorrèra
de las alas d’un malhon blanc
e traça lo temps d’ua helèra
un viòt curat aus paisans
que’s jumpa clavada companha
tremolant de paur de sautar
de trapèzis en hius d’aranha
aus arrams frèules deu branar

l’umiditat, l’umiditat
aiga doça e valenta ploja
lo vrai tresaur d’aqueth parçan

quan agi vist Siracusa
e quan torni de Kerroan
que’m cromparèi un paraploja
tà m’anar escotar lo cant
planhiu deu flòit rei de la bruma
alquimista deus esclòps de vent
qui escriu lo bonur d’ua pluma
en cantant inlassablament

l’umilitat, l’umilitat
sedut devath un paraploja un gran com lo
blu deus aulhèrs
dèisha córrer e escota ploja atau feneish
l’imne landés.