occitan

La montanha que se m'apèra

Per Los pagalhós

D'ausir dins :

Hami de víver

Que i a pausas d’uas vrespadas
Quan la sonsaina de tostemps
Canta agut la soa balada :
Que’s hica en holia lo vent.
Aquestes sers, las mans sarradas,
Que senti au pregond de jo
La calor
De la balaguèra.
La montanha que se m’apèra (bis)

B’ei donc blu, lo cèu de seteme,
Dessús los prats deu Vederet.
Quan los camps d’ajons e hèn véder
Huelha roja e frut vriulet.
Los perdigalhs que hèn enténer
Los lors raperet luenh de jo.
La sason
Dejà s’esbrequèra.
La montanha que se m’apèra (bis)

Entre Aspè e Comelia
Malhs gigants que son apielats
Aquiu hons lo Gave e s’enmia
Un shinhau mei a cada aigat
Tau com las aví espartidas
Las brasas deu pair. Qu’at voló,
Los grans gorgs
Son la soa tèrra
La montanha que se m’apèra (bis)

E i pensas, a pausas, Elena,
Quan nse n’anàvam passejar ,
Cap a nos lusiva la pena,
No’t gausèi pas préner la man.
Los sovénguers, com en cadena,
Que me’n hèn l’arcast a tot doç.
E podos -
- Si arrehar l’istuèra.
La montanha que se m’apèra (bis)

5 cançons del meteis grop :

Comentaris

Vos cal connectar per poder postar de comentaris.

Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel