que
son tipes estranhs simples ausèths de passatge
tornant deu hons deu monde o de Patagonia
avaladors d’espaci, dontaires de miratge
lampejants viatjadors sus las alas deu brut
qu’argueitan impacients lo ser que
lo sorelh
s’ajaca tendrament dens los braç de la mar
arromegant contra lo vent e la lentor
e contra la beutàt d’estar tostemps parièr
l’abitud de pagar per l’amor per la vista
peus jòcs e peu plasèr e
tanben per un diu
que son tots estonats de véder après las crompas
que n’an pas mei arren de har aquiu
que son tipes estranhs qui semblan aus poètas
quilhats mei haut que cau en harda de palhassa
pingorlats de colors per aufrir a las hèstas
e visitar l’amic que n’an pas
jo qu’èri à Pimbò sol estrèm de la tèrra
los pès escagassats d’avèr marcat lo pas
e qu’i èi descobrit au cap de la cantèra
ua
flor e un còr que ne coneishèvi pas
que son tipes estranhs malestrucs e sapiens
desarrigant las flors hauretas dab los lors guants
e destornant las estatuas sacradas en s’escusant
com aquò, shens hèit exprès,
lo nas au vent
que son vaduts com eths shens guida e shens rason
aganits de saber de véder e d’invasion
e que volen gahar lo monde dab las mans
los òmis qui visitan la tèrra e qui s’en van
