La veusa e l’orfanèl, res de mai pietadós…
Un amic del país moriguèt sens nistons,
Abandonant al monde une esposa …

Legir tot

La veusa e l’orfanèl, res de mai pietadós…
Un amic del país moriguèt sens nistons,
Abandonant al monde une esposa pro bèla,
L’anèri visitar, aquò èra fatal.
Puèi coma aviái de temps per tornar a l’ostal,
Dins la cambra de plors demorèri amb èla.

Per conténer sa pena pensavi dejà
Contar de colhonadas e la solatjar,
(Tot fa ventre per l’anma dins aqueles cases).
Gràcia a la galejada la veusa pro lèu
Manquèt de s’escanar mai de vint còps benlèu,
E l’ostal ressonèt de nòstres cacalasses.

Coma ma pipa sortissiá de mon gilet,
Genta, m’encoratjèt : « Borratz-la, sioplet,
De la gèina fasètz oblidança completa…
Se lo paure d’el aborrissiá lo tabat,
Ara podètz fumar, serà pas perturbat !
Forres, ont es passat mon pòrta-cigarretas ? »

Quand piquèt mièja-nuèch, amb una votz d’enfant,
Subran me demandèt s’aviái pas un pauc fam.
« La pietat vòl pas qu’òm manje de regardèlas »
Çò-diguèt, apondent : « Paure, non tornarà !
Que pensatz d’una vesprelhada per charrar ? »
E sopèrem lèu fach ensems a las candèlas.

« Ve, diriátz que dormís, ò mon Dieu qu’es polit !
Saique pensariá pas qu’es quicòm de marrit
De negar mas lagremas dins qualque Blanqueta. »
Quand agèrem voidat lo segond barralet
La veusa èra esmoguda, ‘fant d’un chichorlet,
Son cervèl se metèt a far de beluguetas…

« A, mon Dieu ! aicí, sèm totjorn clocas o pols ! »
Sospirèt tot en s’assetant sus mos genolhs.
Puèi, jonhent nòstras labras ambé granda fèbre,
« Of ! crenhiái, mormolhèt d’un aire blos e pur,
Que vòstra mostacha en davantal de sapur
Rescondiá corosament qualque bèc de lèbre… »

Davantal de sapur, quina comparason !
Meritava una rosta de drech e rason.
Regussant l’insolenta sens cap de bonança
E conscient de complir un dever, res de mai,
Mas en barrant los uèlhs per mancar lo demai
Paf ! faguèri clapar la man de la venjança !

« Ai ! que m’asclèretz lo tafanari en dos ! »
Çò-cridèt, e baissèri mon front, regretós,
Pensant qu’aviái tustat de faiçon tròp brutala,
En seguida pasmens aprenguèri, content,
Que caminava aital desempuèi fòrça temps :
Messorguièra ! l’asclada èra congenitala !

Quand levèri la man per tustar a de reng
Aviái perdut lo vam, èri pas tan valent,
Sustot que la mandrona diguèt ambé nhaca :
« Mon cuol es plan polit, e l’avètz vistalhat… »
E mon braç venjador retombèt espelhat,
E lo tresen talh foguèt pas qu’una manhaga…