Qu’em remenbri d’un aire, autes còps entenut
Deu temps deus mens vint ans, en quauque bal perdut.
Que parlaba de …

Legir tot

Qu’em remenbri d’un aire, autes còps entenut
Deu temps deus mens vint ans, en quauque bal perdut.
Que parlaba de flors, de printemps e d’ahidas,
En hant virolejar las raubetas floridas.

Per quauque acordeon, sas nòtas desglaradas,
Hens las nublas deu temps las credí envoladas.
Leugèr e airejant com un branlo d’Aussau,
Qu’ei tornat com la prima après l’ivèrn mortau.

E dab eth son vienguts un sarròt de sovièrs,
Un arridèr amistós, ua peth de pershec,
Un sobac agradiu, ua talha leugèra,
Dus uelhs on se veden tots cèus de la terra.

Lo temps s’ei des-hielat com de l’aiga lo briu,
Passan los dias, passan los ans, tau com passa l’arriu.
Que’m guarda lo joenèr, aqueth air deu passat,
E que’m perseguirà dilhèu dinc au segrat.