Dins aquel temps mon front aviá cargat en rama,
Dins aquel temps èri cocut fins al tanòc.
Mas anetz pas …

Legir tot

Dins aquel temps mon front aviá cargat en rama,
Dins aquel temps èri cocut fins al tanòc.
Mas anetz pas pensar que n’auriái fait un drama,
Ne trocèri puslèu una cançon en òc.
Òm s’i pòt pas fisar, la femna es viradissa,
E la meuna autres còps cauda coma un caçòl,
Cada jorn que Dieu fa, m’aviá presa la tissa
De se fretar l’esquina a un novèl lençòl.

E la bogra tot còp m’empegant sus la cresta
Un papieron ambe lo nom de son galant,
Ieu portavi sul clòsc, decoracion agrèsta,
Un arbre genealogic mirobolant ;
Un andolhièr tan bèl qu’a tota una clocada
D’esquiròls li podiá para lo boscatièr.
Las femnas ne fasián, los vèspres de bugada,
Un espandidor per la farda del quartièr.

A la prima, sason d’as amors ridiculas,
Vesiam volatejar un fum de parpalhòls
De longa a l’entorn de mas banas majusculas
Mai galharda que la rama de cent mahòls.
S’èra pas jamai vist aquò sus una clòsca
Ont l’aucelum veniá piulejar mila acòrds,
Un cadafalc atal, ja que passava l’òsca,
Mon cap èra citat al Libre dels recòrds.

Mos tempes, quand prenián las colors de l’automne,
Semblaba un rebufin, un Lautrèc, un Corbet ;
E per fòrça amators, sant Luc o lor perdone,
La Gioconda, a costat, valiá pas pus un pet.
De pertot venián espinchar ma crinquinhòla,
D’Olanda, del Japon e del Conecticut ;
Cap non voliá morir sens aver vist ma fiòla,
E mai se per aquò chinchava d’un escut.

Mas de tant qu’a la fin ma còrna d’abondància
Lor faguèt, sul suquet, tròp ombra, mai l’estiu,
Los cocuts revenguts, los cocuts d’importància,
Los cocuts de l’Estat e los cocuts de Dieu,
Totes en procession, ensafranats, minables,
Se’n anèron planhir a nòstre sant patron
Josèp que prometèt, en qualques mots aimables,
De me desmofar lèu de mon jaune citron.

Es atal qu’a bèls còps de raspa e de garlòpa,
Josepon me daissèt pelat que jamai pus,
Despoderat coma Samson que la salòpa
De Dalilà un jorn l’escapcèt rasibús.
Ne sofriguèri un temps, puèi, sens ne faire un drama,
M’atalèri a troçar una cançon en òc
D’aquel temps ont mon front aviá cargat en rama,
D’aquel temps ont èri cocut fins al tanòc,
Cocut fins al tanòc.