Èra un barqueton tan petitonet
Un pichòt batèu de vela
Que l’avián bastit amb un vièlh closquet
E un petaçon …

Legir tot

Èra un barqueton tan petitonet
Un pichòt batèu de vela
Que l’avián bastit amb un vièlh closquet
E un petaçon de tela ;
Dins un pòrt pichòt entre dos canats
A l’abric de la cisampa
Esperava lo temps de calimàs
Per navegar sus la sampa…
Mas un jorn, lo pichòt batèu faguèt un sòmi,
A son torn, volontèt d’entreprene un viatge al long cors…
Adonc se’n anèt magnificament
Plan content cap als tropicas
Sa vida creava segurament
D’idèas misantropicas.

Mas totas las nimfas de cada part
Per el se fasián de lagui :
La luseta que li fasiá lo far
L’apelava sens relambi ;
Mas lo batelet fièr e mespresant
Disiá : « Visca l’aventura !
Que aprèp lo flume i a l’ocean,
La Marina es pas tan dura !
Quin plaser de vogar aital sus las ondas,
Quin plaser de poder navegar del matin fins al ser !
Lo vent es leugièr e lo cèl es blau,
Quitem aquel mond en crisi,
Que las gròssas èrsas me fan pas páur,
E del perilh ieu me risi. »

Mas aviá pas vist qu’un brave guiton
Trempava son tafanari,
Per nòstre batèu tan pichoneton
Faguèt un terrible auvari;
Vos vòli contar çò qu’es arribat :
Èra coma una tempèsta,
E dins las cobèrtas foguèt l’aigat,
Adieu sòmi de conquèsta…
« Salvem-nos, udolèt lo naviri en pèrda,
Salvem-nos, ai perdut per totjorn mon masatge tan doç ! »
E plen de regrets, lo morre moquet,
Nòstre batelet s’afonça,
Demoratz al pòrt se sètz un barquet,
Del problèma es la responsa.