Una figuiera s’alanguís
Còntra lo potz, dins lo jardin
D’una bastida qu’es aquí
Soleta au bot d’un vièlh camin.
Urousament,
…

Legir tot

Una figuiera s’alanguís
Còntra lo potz, dins lo jardin
D’una bastida qu’es aquí
Soleta au bot d’un vièlh camin.
Urousament,
De temps en temps,
I a la cançon
D’un vièlh quinçon
Que se sovèn,
Que se sovèn.

Que se sovèn dau temps urós,
Dau temps dei figas e dei manhans,
E dau ferrat dedins lo potz
Que fasián tintar leis enfants.
Quand i a de vent,
Lo còntra-vent
Dau bastidon
A l’abandon
Branta sovent,
Degun l’entend.

I a plus degun dedins l’ostau
E l’òme que restava aquí
Se fasiá vièlh, èra malaut.
E puei un bèu jorn a partit.
Urosament,
De temps en temps,
I a la cançon
Dau vièlh quinson
Que se sovèn,
Que se sovèn.

Que per sopar dins aqueu luòc,
Lo pepèi fasiá petejar
Quauquei castanhas dins lo fuòc
Avant que de s’anar cochar.
Mai au printemps,
Lo marrit temps
A’gut reson
Dau vièlh quinçon,
E se compren,
E se compren.

Que la figuiera a pas poscut
Tenir lo còp fin qu’a l’estiu.
Lo beca-figa vendrà plus,
Entendrem plus sei riéu-piéu-piéu.
De temps en temps,
Entende au luench
Lei languisons
Dau vièlh quinçon,
E me fai ben,
Bèn quauca ren…