Guilhaumes se marida,
Guilhaumes tan polit.
La pren tan joveneta
Que se sab pas vestir.

Lo ser la desabilha,
L’abilha …

Legir tot

Guilhaumes se marida,
Guilhaumes tan polit.
La pren tan joveneta
Que se sab pas vestir.

Lo ser la desabilha,
L’abilha lo matin.
Guilhaumes part en guerra
Per la daissar grandir.

E la balh’a sa maire
Per la li far noirir.
Al cap de sèt annadas,
Es tornat al país.

S’en va tustar la pòrta
« Escriveta dorbís ! »
Sa maire a la fenèstra,
Respond - Es pus aicí ! »

Lo More te l’a presa,
Lo More Sarrasin!
« Trobarai l’Escriveta.
Quand sauriái de morir !»

Rencontra de lavairas,
Lavavan linge fin.
« Digatz, digatz lavairas,
Qu’es lo castèl d’aici ? »

« Es lo castèl del More,
Del More Sarrasin.
-Cossí que se pòt faire,
Per i dintrar ? Cossí ? »

« Abilhatz vos en fòrma
De paure pelegrin.
E demandatz l’almòina,
Al nom de Jèsus-Crist. »

Tot en fasent l’almòina,
Reconeis son marit.
« Dintra dins l’escurièra,
Sèla lo bèl rossin »

« Ieu monti dins ma cambra,
De sèrga me vestir. »
Dins lo còfre del More,
Prenguèt l’aur lo plus fin.

De tot l’aur que n’empòrta,
Fariá la mar lusir.
« Escriveta es partida !
Desleial de pelegrin !»

«Sèt ans ieu l’ai noirida,
De bon pan de bon vin.
Sèt raubas li ai compradas,
De seda, o de satin. »

« Se sèt ans l’as vestida,
Al diable Sarrasin !
Èra la miá femneta
La flor de mon país. »