Teò qu’èra pas tombat de la darriera plueia,
Disiá « Fau ben regardar vòlastrejar lei fuelhas,
Se vòlan devèrs l’adrech, …

Legir tot

Teò qu’èra pas tombat de la darriera plueia,
Disiá « Fau ben regardar vòlastrejar lei fuelhas,
Se vòlan devèrs l’adrech, deman ventarà.
Se vòlan devèrs l’ubac, segur que plorà.
Quand i a de moscas pegosas, aquò marca de plueia.
Quand la dindoleta ei bassa anonça mai de plueia.
S’un coguòu canta a l’adrech, segur que fai temps drech,
E quand plòu ‘mé lo temps drech, l’ase beu de drech ! »

Come me disiá mon amic Teò :
« Quand fai solèu, aquò me fai cantar ! »
A jamai escotat la meteò,
Que lo marrit temps lo fasiá cagar !

Teò disiá que fau crèire a çò qu’an dich lei rèires.
Segur se plòu per Sant-Joan (24-6), farà bèu per Sant-Pèire (29-6).
Lei plueias de Sant-Miquèu (29-9) restan pas au cèu,
E se plòu per Sant-Medard (8-6), plorà ben plus tard.
Disiá que per Sant-Martin (11-11) l’ivèrn es per camin,
Que per Sant-Florenç (23-2) l’ivèrn s’arresta ò repren.
Se fai freg per Sant-Vincenç (22-1), fai freg per Sant-Laurenç (10-8),
E lo marrit temps pren fin per Sant-Benjasmin (31-3).

Ai totjorn escotat l’amic Teò
Que disiá « Lo soleu me fai cantar ! »
Ai jamai escotat la meteò,
Que lo marrit temps fai totjorn cagar !

Teò, s’èra ben lunat, èra un bòn devinaire.
Disiá que la luna rossa, eu, li agradava gaire,
Tanben que l’aiga davala a la luna pala,
E que la jornada es franca a la luna blanca.
Disiá que per Sant-Matieu (21-9) es la fin de l’estiu.
E qu’es mai Sant-Gabrieu (24-3) qu’aporta lo novèu.
Qu’au mes d’abrieu te fau pas desliurar d’un fieu,
Mai se vòs au mes de mai, fai çò que te plai.