Lhi avia freid ent’l’aire e puèi nèu,
iu dai veires l’agachavo tombar,
lo presepi embe la mofla sechaa
e lo …

Legir tot

Lhi avia freid ent’l’aire e puèi nèu,
iu dai veires l’agachavo tombar,
lo presepi embe la mofla sechaa
e lo Bambin pas encara plaçat.
Ental salon la sentia de pin
de tuba de sopar e de vin,
d’aquel des grandas occasions
quora semelha d’èsser pus bons.
Lo sap avia mila colors
e dai veires panats la via
era arcana, antica, misteriosa,
era enroaa da dròllas emocions.

Mon parsier talhava lo biro
entant que chasqu’un istava a agachar,
sa man era fòrta e segura
me fasia un sorrís e m’escotava.
Puèi mon paire parlava de guèrra
o d’istòrias anticas e enmaschaas
e arribava da la foganha,
un bruch de claparias masseiraas.
La nòna servia lo cafè
e ma maire parlava d’escòla,
lhi taròcs brusiavon plan
e finia lo metz toscan.

Puèi quarqu’un me mandava a durmir
iu dal liech escotavo lo bruch
e la ment desvalia plan planet
atendent qu’arribeisson lhi dons.
La pendola sonava las oras
lhi veires sonalhavon plan,
un vòt esquasi besodeat,
Desneal… era… arribat.