Lo comte Arnaud, lo chivalièr,
Dins lo Piemont va batalhièr.
-Comte Arnaud, ara te’n vas,
Diga-nos quan tu
tornaràs !
-Per la Sant Joan, jo tornarèi
E mort o viu aicí serèi
Ma femna deu, per la Sant Joan,
Me rendre pair d’un bèl enfant.
Mès la Sant Joan, ven
d’arribar ;
Lo comte Arnaud ven a mancar.
Sa mair, del pus naut de l’ostal,
Lo vei venir sus son caval.
-Mair, fasètz far viste lo lièit,
Que longtemps non i
dormirèi ;
Fasètz-lo naut, fasètz-lo bas,
Que ma miga n’entenda pas !
-Comte Arnaud, de qué pensatz ?
Un bèl enfant vos quitariatz ?
-Ni per un enfant ni per
dus,
Mair, ne ressuscitarèi plus !
-Mair, qu’es aquel bruch dins l’ostal ?
Semblan las orasons d’Arnaud !
- La femna que ven d’enfantar
Orasons non deu
escotar.
-Mair, per la fèsta de doman,
Quina rauba me botaràn ?
-La femna que ven d’enfantar
La rauba negra deu portar.
-Mair, perqué tant de pregadors ?
Que dison dins las orasons ?
-Dison : “ La que ven d’enfantar
A la messeta deu anar ”.
A la messeta ela se’n va,
Vei lo comte Arnaud enterrar.
-Aicí
las claus de mon cinton,
Tornarèi plus a la maison.
Tèrra santa te cal obrir,
Vòli parlar a mon marit !
Tèrra santa, te cal barrar,
Amb Arnaud vòli
demorar.
