Una floreta
De mon jardin,
Dins sa boqueta,
Son morre fin.
Es lunatica
De fes que i a,
Me fai la nica,
Ma Picholià.
Es tant polida,
Ma Picholià,
Sembla espelida
D’un petúnià !
La mina fièra,
L’uelh poliçon,
A de manieras,
Sembla un teisson !
Quand se debina,
Ma Picholià,
Qu s’estranssina
Per la trovar ?
Es ieu, bediga,
Que vau cercar
Dins lei garrigas,
Sus lei marcats.
S’escarabilha
De bòn matin,
Lo solèu
brilha
Sus son camin.
Dins lei robinas,
Dins lei pradets,
Sauta, trotina
A pè-cauquet.
Jamai contèsta,
Ma Picholià,
Es totjorn lèsta
Per rigolar.
Degun l’arrèsta
De barjacar,
Ni la tempèsta,
Ni lo tracàs.
Es mai qu’urosa,
Ma Picholià,
D’anar cochosa
Au cinemà.
Se la musica
I agrada pas,
Se’n vai lubrica
A l’operà !
E quand mastega
De chocolat,
Son poton pega,
Ma Picholià.
Manja lei bletas
E lei pebrons,
Se fai lipeta,
N’a jamai pron !
Es uno pèsta,
Ma Picholià,
Quand a en tèsta
De s’esquilhar.
D’abòrd ronguinha
Per pepiejar,
E puei reguinha
Per campejar.
Mossur, Madama,
M’a
escapat,
Vaquí mon drama :
Fau l’agantar.
Mai per lo faire,
Fau saupre que
Marcha pecaire,
Triquet-triquet.
Dins l’esperada
De l’encapar,
Vos recomande
Ma Picholià :
Es ‘na cabreta
De quauquei mes,
Quau que s’ié freta
A lèu comprès !
