Prince
Raimon se vòu maridar
Frema gentil l’a fach demandar
Dos jorns après que l’a esposat
Prince Raimon a la guèrra es anat.
Tres jorns après que l’a quitat
Lo duc d’Ambò la vai
tormentar.
-Duca d’Ambò mon castèu fau quitar
Sinon la tèsta vos fai copar.
-Mianson frema gentil,
Prèsta-me teis anèus d’aur fin.
Mianson sensa mau pensar
Sei très
anèus d’aur a prestat.
Se’n va trovar un argentier
Fètz-me lèu tres anèus pariers
Fètz-me lei pichòts e minhons
Coma aquelei de Mianson.
Quand leis anèus foguèron fachs
A
Mianson leis a tornats.
Li a dich : te, frema gentil
Que vòs mandar a ton marit ?
-A mon marit li mandi ieu
Que sa frema n’a fach un bèu fiu
Dau plus luenh que l’a vist venir
Li a dich : que fan a mon país ?
Li vai tot ben a ton país
Li vai tot mau a ton logís
Li a ta frema qu’a fach un bèu fiu
Que ne’n es plus lèu mieu que tieu.
Se vòs pas me
creire vaquí
Vaquí sei tres anèus d’aur fin.
D’aquí ne’n parte corroçat
Tota la nuech a galopat.
Degun, degun l’a vist venir
Que sa mèra qu’es au jardin
-Ai ! Mianson,
frema gentil
ai vist venir lo tieu marit.
Que ven pas coma un òme amat
Mai coma un òme corroçat,
Presenta li l’enfant au braç
Que belèu lo rejoïrà.
Li presenta l’enfant
au braç
Deis escaliers lo fai volar.
-Ai ! Mon marit, que donc n’avètz
Que n’avètz tuat l’enfant dau brèç ?
-Ah ! Taisa-te, que dins l’instant
Te ne’n vau faire tot autant :
E la pren per sei chivus blonds
L’estaca a la coà de Grison.
E per carrièra, per canton
Raia lo sang de Mianson.
Quand l’aguèt pron fach tirassar
Dedins son liech la fai
portar :
-Ah ! Mianson frema gentil,
Onte son teis anèus d’aur fin ?
-Prenètz lei claus a mon coissin
Durbètz lo còfre son dedins.
N’a pas virat un torn ò dos
Que leis
anèus luson pertot.
-Oh ! Mianson, frema gentil
Que porriáu faire per te garir ?
-Oh ! Non vòli pas garir, ieu,
Perque as escrachat mon fiu.
Alòrs son espasa a tirat
Dedins lo còr se l’es plantada.
