I a un ostal al cap del prat
Dins lo valat
Un banc de pèira e una font
Jos lo balcon...
L'aiga de la font es de neu
Lo banc de pèira es al solelh.
Era la bòrda del pepin
Veses mon filh,
Viure i podiá un sol enfant
A 14 ans
A 14 ans m'en som partit
Adiu familha, adiu amics !
Dins una mina a cèl dubèrt
Veses mon bèl,
A dinamitar lo rocàs
Ai passat temps
Ai passat temps sens desbrembar
Ni la familha ni l'ostal.
Puèi la montanha avèm traucat
veses manhac,
Lo camin de fèr deu passar
A 17 ans
La meuna batalha del ralh
Me faguèt perdre lo valat.
Cerca-fortuna devengut
Veses menut,
L'armada me prenguèt la man
Per mos vint ans,
De guèrras n'avèm pas mancat
Pensavi de còps a l'ostal...
Lo temps que passa es un lauset
Veses valent,
Son de retretats de Lyon
Qu'an mes sas flors
Qu'an mes sas flors sus mon balcon
Aquò val pas una cançon !
