Guilhaumes se marida,
Guilhaumes tan polit.
La pren tan joveneta
Que se sab pas vestir.
Lo ser la desabilha,
L’abilha lo matin.
Guilhaumes part en guerra
Per la daissar grandir.
E la balh’a sa maire
Per la li far noirir.
Al cap de sèt annadas,
Es tornat al país.
S’en va tustar la pòrta
« Escriveta dorbís ! »
Sa maire a la fenèstra,
Respond - Es pus aicí ! »
Lo More te l’a presa,
Lo More Sarrasin!
« Trobarai l’Escriveta.
Quand sauriái de morir !»
Rencontra de lavairas,
Lavavan linge fin.
« Digatz, digatz lavairas,
Qu’es lo castèl d’aici ? »
« Es lo castèl del More,
Del More Sarrasin.
-Cossí que se pòt faire,
Per i dintrar ? Cossí ? »
« Abilhatz vos en fòrma
De paure pelegrin.
E demandatz l’almòina,
Al nom de Jèsus-Crist. »
Tot en fasent l’almòina,
Reconeis son marit.
« Dintra dins l’escurièra,
Sèla lo bèl rossin »
« Ieu monti dins ma cambra,
De sèrga me vestir. »
Dins lo còfre del More,
Prenguèt l’aur lo plus fin.
De tot l’aur que n’empòrta,
Fariá la mar lusir.
« Escriveta es partida !
Desleial de pelegrin !»
«Sèt ans ieu l’ai noirida,
De bon pan de bon vin.
Sèt raubas li ai compradas,
De seda, o de satin. »
« Se sèt ans l’as vestida,
Al diable Sarrasin !
Èra la miá femneta
La flor de mon país. »
