Margarida d’Aubert
Vos que vos endormissètz
Vos endromiguètz pas
Qu’ausiretz cantar tot bas
Aquel vièlh roquièr
Qu’es aquí darrièr
Vos aima a
la foliá
Ditz qu’un jorn seretz sa molhèr.
Ai ! qu’aquò’s crudèl
Qu’una jova preng’un vièlh !
Quand calguèt afiançar
Ieu lai voliá pas anar
El me
prometiá
Que tot son ben me donariá
N’auriá mai valgut
Un joine tot nud
Escarrabilhat
Siaguèsse fach a mon grat.
Un dissabte al soer,
Environ de mieja nuèit
Me fasiá d’espeçuts
Ditz que ieu li cerque bruch.
Jamai non me ritz
E totjorn me ditz,
D’un èr fòrt brutal :
"Torna-te’n a
ton ostal !"
Aquel vièlh renós
Que n’es gelós coma un gos
Me voldriá empachar
Lo dimenje de chanjar
Ieu qu’ai dins lo cap
Los del temps
passat
I pense pas pus
Vese qu’aquò’s un abús.
Lo dimenge matin
Fasiá bolir lo topin,
El ven d’un còp de pè
Me fa virar lo cafè.
E
jamai non me ritz,
E totjorn me ditz,
D’un èr fòrt brutal :
"Torna-te’n a ton ostal !"
