Aviá a pro pena quinze ans,
Tot just(e) las dents de davant,
De segur fasiá pas la malha ;
E ieu qu’èri un as per gaunhar,
Longtemps deguèri çaganhar
Per agantar la peissonalha.
Pacient, me calguèt cinc o sièis
Oradas per negar lo peis,
Per la menar dins ma cambreta.
De memòria de pescafin,
S’èra jamai, dins un cofin,
Vist serena tan menudeta.
M’aviá vist venir e
flairat.
Pensèt : "Arriba lo vairat."
Tanben, contra vents e marèia,
Fins a cinc oras del matin
(Aviá legit Monsur Seguin)
Me tenguèt nauta la dragèia.
A la fin de pron marinar,
La volguèri enfarinar
D’una man benlèu audaciosa.
La gauta ne me prusís, pam !,
Sul nas trapèri un carpan :
Aviá la popa
malsapiosa.
Mas quora perdèt son sabir,
A l’ora del primièr sospir,
La mèl faguèt passar ’l vinagre.
E ieu de sa carn de peis blanc,
Cada divendres de tot
l’an,
Ambé plaser auriái fait magre.
E ben, creiras pas pus brica el
Reprovèrbi que ditz que cal
Topin vièlh per sopa gostosa.
Lo topin l’aviam estrenat,
Pasmens i avèm mitonat
Una sopa de peis famosa.
I aviá de pega l’endeman
A paupas cercavi sa man,
Puèi, dobriguent una parpèla,
Ai vist d’un uèlh de peis
rostit
Que mon amor èra partit :
Èri tot sol, puta d’Adèla !
Sacrèri coma un mescresent,
Manquèri venir innocent
E la fotra m’arrapèt roja
De me
retrobar ase-verd
Mai con que lo paure Schubert
Quand daissèt escapar sa trocha.
Se me soi calmat, ça que la,
Mon còr de Caribde en Sillà
Sap pas pus ont penjar
sa pena
E quand alena del marin,
Lo ser, de còps, li sembla ausir
Montar lo cant de sa serena.
L’ai pas jamai vista dempuèi
E sabi pas se nada, uèi,
O s’a trapat un banc de sable,
Mas a daissat en una nuèit
Dins la ribièra de mon lèit
Un sovenir imperissable.
I pensi tant sovent qu’atal
Anuèit ai pas
resistit al
Plaser de ne vos contar una.
Aquò rai s’es de temps perdut,
Aquò rai s’i avètz pas mordut :
L’aviái pescada dins la luna.
Aquò rai s’es de temps
perdut,
Aquò rai s’i avètz pas mordut :
L’aviái pescada dins la luna.
