Soi nascut al país del cèrç e del
marin,
Al país ont jamai l’aiga a valgut lo vin,
Aviái pas fait quinze ans,
mon paire me diguèt :
"As ton certificat, errèsta-te sioplèt !
Siás trèop intelligent per faire un deputat
E siás tròp degordit per faire un avocat.
Pren aqueles cisèls, vai
podar la Garriga.
Se fa pas de rasims, te farà pas de figas."
E me vaquí partit sens véser ni sentir
Tot çò que m’attendiá pel travèrs del camin.
Car dins aquel mestièr de
puta, de conassa,
I a totjorn, macarèl !, quicòm que te tracaça.
Lo mes d’abril a pas tanlèu mostrat lo morre
Que Marquet e Jorguet te rostisson los borres.
Mas ne demòra ben
qualques uns, d’abitud(a),
Just(a) per engraissar la canilha borruda.
Quand tornarà possar, que n’i aja pauc o pro,
Garda a l’oïdon e garda al mildió.
Per sauvar qualques
fuèlhas qu’an plan marrida mina,
Te caldrà ben cargar l’aparelh sus l’esquina.
Masticar coma un con a te’n balhar la canha
Totes los camparòls, totas las telaranhas,
Del matin
fins al ser, que sia(gue) dur o mòl,
Totes los cagarauls, totes los parpalhòls.
Quand tos quatre rasims seràn repetilhats,
Que t’arribe una grètla e gar’-t’aquí rasclat.
Que
digas o que fagas, i a totjorn un sinistre :
L’aiga lo fred lo fuòc, lo vent o lo ministre.
Car dins aquel mestièr de puta, de misèria
I a que l’argent, bordèl !, que te fa pas la
guèrra.
Tanben n’i a que m’an dit, sabi pas s’o repeti,
Lor tardar d’èsser vièlhs per tocar la retreta.
Quan plaser, cada mes, lo jorn que te la pòrta
D’esperar lo factor sus
lo pas de la pòrta ;
D’esperar lo matin, sens montar lo revelh,
Lo besonh de cagar que te sortís del lèit ;
D’esperar jos un arbre, las jornadas entièras,
Per afintar un tap
nadar sus la ribièra ;
De gardar per las bòlas, o per la bicicleta
Tota la volontat, tot lo sang del papeta.
A que serem urós a seissanta cinc ans !
Nos anam regalar, se sèm
pas mòrts abans !
Putanièr de país qu’abitariam aicí
S’èra pas lo solelh e s’èra pas lo vin.
