Es un ciprès cambat que travèrsa la plana,
Un pibol que ven lepar lo ventolet laugièr,
Es un cloquièr movent sus de teulats de lana,
E d’alba a la fin del jorn
Per el es
totjorn
L’ora del bergièr
Dins las sentors de la frigola e del mentastre,
Lo pastre, lo pastre.
Son capèl es rostit, sa ropa pendoleja,
De luènh sembla un pal
vestit, tant es sec coma un òs.
E quand un con li fa : "Marca-mal se passeja !"
Es pas qu’un pet de lapin,
Tanben daissa pis-
Sar lo merinòs
Segur que Lapidús
serà jamai lo sastre
D’un pastre, d’un patsre.
Lo vièlh faron fa petar l’uèlh, quilha l’aurèlha,
Per gardar son escabòt d’un malparat fatal.
E s’arriba, de còps, que s’egara
una öelha,
Son pas totas per bonur
Motons de Panur-
Ge e val mai atal,
Car la feda perduda es un drame, un malastre
Pel pastre, pel pastre.
E
quand, a negrenuèit, sa jornada s’acaba,
Que tomba sus l’apalhat per un sòm salutós,
Li anetz pas contar (lo fariá venir cabra)
Que per s’endormir son de
Gents qu’an besonh
de
Comptar los motons,
Seriá fotut de vos revirar un emplastre
Lo pastre, lo pastre.
A totjorn per l’amor pagat qualques petaças,
De femna de bolangièr, jamai
n’a pas moscat ;
Pasmens, el qu’es pas a prene ambé de mordassas,
Qu’es negre coma un taisson,
Lo ser sovent só-
Mia a l’amagat
A la filha d’un rei de popa
d’alabastre,
Lo pastre, lo pastre.
Mas s’es perdut al mièg de nòstra èra
atomica,
Mai se lo mond(e) de uèi es tròp caluc per el
E mai se pòt semblar figura
anacronica,
Per un bolet de canon
Cambiariá pas, non,
Sa plaça al solelh,
E ne merceja Dieu, a tot astre bon astre,
Lo pastre.
