Que son los meus amic venguts,
Que de tant prèp aviái tenguts
E tant aimats ?
Tròp foguèron clar semenats, …

Legir tot

Que son los meus amic venguts,
Que de tant prèp aviái tenguts
E tant aimats ?
Tròp foguèron clar semenats,
E mai cresi, plan mal femats,
Amor es mòrta.
Car son amics que vent empòrta
E vent fasiá davant ma pòrta,
Los a panats.

Quand ven lo temps qu’arbre despuèlha,
Que non demòra en branca fuèlha,
En mos ivèrns,
Ai la pauretat que m’atèrra,
De tota part, me fa la guèrra,
Amor es mòrta.
Dieu m’a fait companhon de Jòb
Que tot me raubèt a l’encòp
E mos espèrs.

Los meus amics uèi m’an traït ;
N’ai pas, al primièr còp d’aït,
Cap retengut.
Dempuèi que soi malaut atal,
Ne vesi pus ges a l’ostal,
Amor es mòrta.
Sap pas tot sol lo mal venir
Tot çò qu’èra per m’advenir
M’es advengut.

Paura renda e paura memòria
E paure sen, lo Rei de glòria,
Dieu m’a donats,
E fred al cuol quand bisa venta,
Lo vent me ven, lo vent m’esventa,
Amor es mòrta.
Car son amics que vent empòrta
E vent fasiá davant ma pòrta,
Los a panats.

L’esperança d’un endaman,
Aquí mas fèstas.