Dens l'ermàs que caminavi
A l'arrai deu só hissant
Que sudavi, que'm cremavi
Herida peu sable brutlant.
Mes que trobèi la hont daurada
La qui nega la calor
Son aiga fresca com l'ahilada
Qu'amortí l'escosentor.
Dens l'ermàs que caminavi
Dab lo silenci esvarjant
Dab son pes que flaquejavi
Aus ajèis, desesperant.
Mes que trobèi la hont daurada
La qui canta tot lo jorn
La soa musica qui en·hada
Que virè la mia langor.
Dens l'ermàs que caminavi,
Sus un sòu cascantejant
En serpejant, que'm lordejavi
D'un pipautèr desgostant.
Mes que trobèi la hont daurada
La qui lava lo poison
Dab la soa aiga espurada
Que'm tornè la mia color.
Dens l'ermàs que caminavi
Sus un ròc dur e talhant
Sus sos salhents que'm blaçavi
Que'n sagnavi en marchant.
Mes que trobèi la hont daurada
La qui suenha la dolor
La soa aiga encantada
Que'm portè la guarison.
Jo qu'èi trobat la hont daurada
La qui hè chorrar l'amor
Mon amna que s'i èi banhada
Qu'i demorarà totjorn.
Jo qu'èi trobat la hont daurada
La qui hè chorrar l'amor
Mon amna que s'i èi banhada
Qu'i demorarà totjorn.
