Adieu l’amor la bruna a la guèrra me’n
vau
A la guèrra me’n vau dedins l’estrangièr,
per culhir lo laurièr la flor d’irange.
Me’n vau un jorn en vila véser se’n trapi cap,
véser se’n trapi cap d’aquelas
filhas,
qu’elas m’agradan tan quand son polidas.
Amont ne’n trapi una faita a mon agrat,
faita a mon agrat e ieu a n-ela ;
la preni per la man me’n vau amb ela.
Me’n vau mandar sa maire se me la vòl donar,
se me la vèol donar o que’n vòl faire
la prendrai dins son lèit viurà a son aise.
Sa maire fa response que n’avián pas de lèit,
que n’avián pas de lèit, ni mai de restas
e ni mai pro d’argent per far la festa
Ongan es pas annada i’a pas agut de blat,
i a pas agut de blat, de milh per vendre
e ieu m’en
foti que siasque mon gendre.
