Una mar de fuòc a pausat, un sòmi de l’enfança
Lo long de la tèrra a costat, del país de Valéncia
Un arbre florit dins lo cèl, se nèga tot de blau
As esquinçat de ton cotèl, la vièlha pèl de
brau...
Valéncia, Valéncia, per que
Tas pomas d’irange tanben
Son rojas coma la dolor
Frucha d’amor e de dolçor.
A tèrra-mièja, a mièja-mar, siás
una flor nascuda
Ratapenada del azard, amb la nuèch venguda
De las vilas del temps passat, tu n’èras la maurèla
Aviam un còp èra somiat, de la meteissa estela.
Caldrà butar l’esper novèl, per la darrièra
lega
E daissant aquí lo tropèl, dalhar cadun sa rega
Cal èsser mèstre de l’ostal, per ne dubrir la pòrta
E puèi escamparem la clau, l’amistat serà fòrta.
Sèm totes filhs d’aquela mar, de la mar miègterrenca
Quand serà temps de meissonar, totes farem solenca
Tornarem téisser lo ligam, lo ligam de paraula
Vaquí de vin, vaquí de pan, sarratz-vos de la taula.
