O mon bòn Joan, ò mon collèga
M’en arriba una qu’empega
!
Mai dins que trauc de monde siam,
M’an pas dich : "vai t’en, vai feniant !"
Vaicí la causa : dins l’usina,
On èri despuei quaranta ans
Lo mèstre mi fasiá la
mina.
Disiáu ren, mei pichons an fam,
Maugrat qu’aguèssi ges de pauva
Au trabalh, èra pas content.
Vouguèri n’en saupre l’encausa,
Car durava despuei tròp
longtemps.
Ièr, enfin, ma paciença lassa,
Anèri veire lo patron,
E li diguèri, tèsta bassa :
"Es-ti perque n’en fau pas pron,
Trobatz que trabalhi pas gaire
Que pòdi plus v’acontentar ?"
"Començatz a venir dins l’atgi"
Mi respondèt ambé son sang plan,
"Despuei quauquei temps vòstre obratgi
Es mau fach e puei siatz
feniant,
Se vos ai gardat enjusqu’ara
Es per pietat, ara es finit.
Vos doni quauquei jorns encara."
Ieu cresiái de m’estavanir.
"Coma una estraça, mi
gitatz,
Ieu, que de cent mila manieras
Per v’enrichir, mi siau votat."
Mi diatz : "Mi rapòrtes plus fòrça,
Siás mòle, vas d’aise au trabalh,
As de peus blancs,
ton còrs si tòrça.
E puei siás feniant, vai-t’en vai..."
