Nòstra lenga limosina
A denquera lo sang viu.
Totjorn mocandiera e fina
L’es totjorn reina au país.
Despuei lo temps qu’om l’enterra,
Om pòd denquera l’auvir.
La n’es pas mòrta denquer
E la ne vòl pas murir.
Visatz coma la se carra,
L’a bon pè mai bona
dent,
La peu lena, la votz clara
E lo resta a l’avenent.
Sos sa coifa de dentela
Sas jautas son de velors,
Dins sos uelhs lusis ’n estela
E sa
bocha, qu’es ’na flor.
A ’na si genta bargiera
Los galants ne manquen pas.
Totjorn risenta e legiera
La ne ’n tròba a chasque pas.
A quilhs que saben li
plaire
La se laissa calinar ;
Los felibres dau terraire
Ne se fan gaire prejar.
Coma antan, tropa fidela
Ilhs van tener cort d’amor
Dins lo
vergter de la bela
Que jamai ne passa flor.
L’a picat per lor far festa
Na ròsa entre sos tetons ;
lhs pausaran sur sa testa
Na corona de chançons
Repic
Dins lo pais daus trobadors
Lo rossinhòu li chanta, li chanta;
Dins lo pais daus trobadors
Lo rossinhòu li chante tojorn
