Siáu tot
solet, plòu mai-que-mai
E lei degotas degolinan
En cracinant coma un cascalh
De campanas e de mandolina.
Ieu, me siáu lèu-lèu esquilhat
Sot l’aiga que
lagremejava.
E la raissa a desrevilhat
Mon caton que penequejava.
Siáu tot solet, plòu mai-que-mai
E pense a ma Catarineta
Que i aviáu promés lo còr gai
D’anar culir quauquei violetas.
I anarem pas, se plòu, adieu !
La plueia amossa ma bofarda.
Lo cat s’acata còntre ieu,
S’alisca, se coifa e se farda.
Siáu tot solet, plòu mai-que-mai,
Solet coma a mon abituda.
Segur se plòu, vendrà jamai
Apasimar ma languituda.
Sus mei gautas ai sentit perlar
De gotas ò belèu
de lagremas.
De paur de se faire esposcar
I a meme mon cat que s’estrema.
Siáu tot solet, plòu pas tant, mai,
Se fai tard e la nuech qu’arriba
Me buta au fons
dau garagai
De mon espèr a la deriva.
E mon caton s’es esbinhat
Per anar vèire sa catona.
Per anar un pauc calinhar
‘Quela que l’ama e lo potona.
