Viviáu dins una cabana
Urós coma un capelan,
E lo matin lei campanas
Me revilhavan plan-
plan.
Un bèu jorn, una pacana
Plus polida qu’un diamant,
Venguèt sota ma platana,
E me prenguèt per la man.
I a mai de mila manieras
De rire e de
s’amusar,
Mai siás un pauc cigaliera
De me l’aguer prepausat!
Ma pichota Josefina,
Escusa-me, vòle pas,
Sabes qu’ai pas la crespina,
Ai tròp paur
d’èstre agantat.
E veniá de Barbentana
O belèu de Cavalhon,
Mai un còp de tremontana
Li auborèt son cotilhon.
Li ai vist sei debàs de lana,
Ne’n
siáu restat tot colhon.
E en vesènt mon engana,
Me faguèt un gròs poton.
I a mai de mila manieras
De rire e de s’amusar,
Mai siás un pauc pistachiera
De m’aguer ren demandat.
Ma pichòta Josefina,
Siáu talament tresvirat,
Per teis uelhs, ta talha fina,
Qu’a tei pès me siáu clinat.
Totei dos
dins ma cabana,
Coma un parèu d’ortolans,
La freg e mai la chavana
Se ne’n trufarem tot l’an.
Anèm samenar la grana,
I aurà de blat per lo pan.
Vaquí mai la tremontana,
Anem, balha-me ta man.
As de polidei manieras
Per rire e per t’amusar,
E siás totjorn matiniera
Per cantar e per dansar.
Ma pichota Josefina,
De tei peus color de blat,
E de ta votz tant calina,
Siáu completament fadat!
