Breçat per lei ritornèlas
Dei grilhets sus mon camin,
Ieu gratave la semèla
Come un paure pelerin.
Ai capitat Lisa-Bèla
Qu’aviá perdut son camin,
E ai caminat emé ela
Tot en blagant plen d’entrin
Çò
qu’ai dich a Lisa-Bèla
Vos lo dise-dise pas,
Çò qu’ai vist dins sei prunèlas
Vos regarda-garda pas.
Çò qu’ai vist dins sei prunèlas
Vos lo dirai-dirai pas.
Subran una tortorèla
Que cridava son amant
A fa paur a Lisa-Bèla
Qu’a mes sa man dins ma man.
E la bisa fresquinèla
Que nos bofava en bramant,
A fach s’ajassar la bèla
Cotra ieu, en tremolant.
Çò qu’ai fach ’mé Lisa-Bèla
Vos lo dise-dise pas,
Çò que i a sot sei dentèlas
Vos regarda-garda pas.
Çò que i a sot sei dentèlas
Vos lo dirai-dirai pas.
Faliá veire Lisa-Bèla
Dins sa rauba de satin,
Frela come una gazèla
E doça come un rasin.
Ai fach per la damisèla
De mon espala un coissin,
Avèm badat leis estèlas,
Puei s’es endormida ansin.
Çò qu’ai fach ’mé Lisa-Bèla
Vos lo dise-dise
pas,
Çò que i a sot sei dentèlas
Vos regarda-garda pas.
Çò que i a sot sei dentèlas
Vos lo dirai-dirai pas.
La campana a la capèla
Que sonava tròp
matin
Li a fach durbir lei parpèlas,
S’es desrevilhada enfin.
Ai culit per Lisa-Bèla
Un brison de romanin,
E puei avèm de plus bèla
Contuniat
nòstre camin.
Çò que m’a dich Lisa-Bèla
Vos lo dise-dise pas,
Çò qu’ai vist dins sei prunèlas
Vos regarda-garda pas.
Çò qu’ai vist dins sei prunèlas
Vos lo dirai-dirai pas.
