Lo paure vièlh ‘mé son,
Son pichòt baston,
Lo coneisse ben.
Lei gènts dins
lo canton
Ié dison Gaston,
Aquò ié vai ben.
Assetat sus son banc,
La pipa a la man
Fai passar lo temps.
E blaga un pauc emé
Lo
Joan, lo Nené,
De tot e de ren.
I a cinquanta an passat
Que s’es maridat
Emé la Fifina, aquò fai de temps.
Aquò ié fai pas ren,
S’aman
talament,
Come ditz Gaston :
« Aquò marcha pron ben ! »
Quand se’n vai au bistròt
Faire son lotò,
Ganha jamai ren.
Come bèu come un trauc,
S’entorna a l’ostau
Empegat en plen.
Lo lendeman matin
A cuvat son vin,
Se sovèn de ren.
Puei Fifina e Gaston
Se fan un poton
E son ben contents.
I a cinquanta ans passats
Que son maridats,
Ara la Fifina a plus ges de dent.
Aquò li fai pas ren,
S’aman talament,
Come ditz
Gaston :
« Aquò marcha pron ben ! »
Se pòu pas dire que
Fan tròp de chiquet,
Achatan plus ren.
E an pas de pension,
Plus d’alocacion,
An pas tròp d’argent.
E Fifina e Gaston
Se ditz qu’ara son
Devenguts raspiàs,
Que Fifina ditz : « Ton. »
En luòc de « Gaston. »,
Esparnha lo «
Gaz ! »
I a cinquanta ans passats
Que son maridats,
Ara la Fifina es caluda en plen.
Aquò li fai pas ren,
S’aman talament,
Come ditz Gaston
:
« Aquò marcha pron ben ! »
Gaston viviá en patz,
Subran un tipàs
Que marcava ben
Es vengut l’avisar
Qu’èra espropriat
Per
quasiment ren.
Puei, vaquí qu’un bèu jorn
Venguèt un trator
Per cavar son ben.
Ara tre lo matin
Vei passar lei trins
Dedins son terren.
Puei, Fifina a partit
Per lo Paradís,
L’a laissat solet a la fin dau printemps.
E lo paure Gaston,
Come un vièlh colhon,
Plora sa Fifina
La
mitat dau temps.
E come aquò Gaston
N’a agut son pron
D’aqueu tremblament.
A quitat son ostau
Per un espitau,
Malurós en plen.
Lo
paure vièlh ‘mé son,
Son pichòt baston,
Lo coneissiáu bèn.
Lei gents dins lo canton,
Ié disián Gaston,
‘Quò i anava ben.
