Aviáu dubert l’ostau
E estacat mon chin,
E la clau dau
portau
T’esperava au jardin.
Mai, ai perdut ma gaug
Car siás jamai vengud’
Ara ne’n siáu malaut
E mon chin manja plus.
Ai garçat mei pantais
Dins un biau dessecat,
Mai lei raissas de mai
Me leis an emportats.
E vira lo relòtge,
E passa lo temps,
E vira lo relòtge
Que buta lo
temps.
E davant mon ostau
Aviáu un amorier
Monte un pichòt rigau
Cascalhava galhet.
Mai l’estiu siguèt caud,
L’amorier mouriguèt
E
lo paure rigau,
Tristonet partiguèt.
Ai perdut mon coratge
E tot mon enavans.
Quora venguèt l’auritge
Emportèt lo restant.
E vira lo
relòtge,
E passa lo temps.
E vira lo relòtge,
Que marca lo temps.
Aviáu fach mon ostau
Pantalhant a deman.
Ere fièr de la clau
Que
teniáu dins la man,
Mai, pauc a pauc la clau
Rovilhèt ‘mé lo temps.
E me fai un pauc mau
De ne’n parlar per ren.
Ai carrejat mei penas
Au plus
fons dau valat,
Mai, la bisa que rena
A fach tot envolar.
E vira lo relòtge,
E passa lo temps.
E vira lo relòtge
Que tira lo temps.
Ai sarrat mon ostau,
Ara siáu tot solet.
Ai escondut ma clau
Dins lo fons dau bufet.
I a plus dins mon fogau
Qu’un mocèu d’ólivier,
E fai plus
gaire caud,
Es lo mes de janvier.
Ai butat ma vergonha
A grands còps de baston,
Mai la chata que fonha
A gardat sei potons.
E vira lo
relòtge,
E passa lo temps.
E vira lo relòtge,
Es passat lo temps.
