Vuei la vida es lònga e vieu qu’a fòrça gens
Li manca de temps per apréner
Que si cochar lei rapròcharà
au mens
Dos còups pus lèu dau paire eterne
Mai lei marselhés tot plens d’enveciens
Sensa vòuger far de morala
N’ensenhon davant ’questa situacien
Una respònsa universala :
Repic :
Tant deman cu va saup siam pas pressats
Tant deman pas besonh de s’estressar
Tant deman li sarai vò li sarai pas
Deman ti ne’n demandarai pas tant
Cadun son biais e cadun
son trin
Coneissem pas d’autra mesura
Per de l’acomençança fins qu’a la fin
Pas menar ’na vida tròup dura
A n’aquelei que rosiga l’ambicien
De chabir tot per de dardenas
Lo temps raubarà cada satisfacien
Se’ns’espranhar deguna pena
L’a que manjon pus emé lei pensaments
Que li fan bolhir la çarvèla
E per pas si gavar d’emerdaments
Nos fan pitar dins
sa gamèla
Em’aquela coïna mèfi mon bèu
Si beu soncament de lagremas
E lo coïnier lo fau pren’a baceus
Dins sa facia de carema !
Mon proprietari de lònga mi fa
Mi fau
pagar davans lo terme
Tremòla amenaça e ven tot escaufat
Lo vesi s’agitar coma un verme
A ieu mi fa pena e sensa mi trufar
Li dieu d’esperar e li lanci
Qu’es pas ieu mai puslèu son
marrit pretzfach
Que lo farà crebar d’estranci
Quand la mòrt a ma pòrta vendrà tustar
Mi dire que l’ora es venguda
D’anar dins lo sapin mi faire enfustar
Que ma botelha es pron
beguda
Li respondrai qu’avem l’eternitat
Per s’encaminar sus sa rota
E se son veu es pas ’queu de la fiertat
Siáu segur que dirà dessota :
Tant deman cu va saup siam pas
pressats
