I a quatre ans d’aquò, quatre ans jorn per jorn,
Siáu tombat
malaut, d’un mau de familha
Que te pren la nuech, que te tèn lo jorn
E que te rènd sord dedins leis aurelhas.
Coma per pietat davant ma dolor
Un amic m’a dich sens diplomacia
D’anar consultar un grand
professor
Especialisat dins l’anatomia.
Lo grand professor m’a dich « Sacrebieu !
Fau faire atencion, fau ren neglijar,
Amic, leis aurelhas es coma lo quieu,
E de temps-en-temps fau li netejar !
»
Ai tot descapat e tot destapat.
Ai lo quieu propret e l’ausida fina,
Mai coquin de sòrt, ieu qu’entendiáu pas,
Ara entende tot, meme lei matinas !
A prepaus d’aquò, crèse que fau pas
Se
trufar dei sords e vos lo defende.
E mon bòn curat qu’entènd qu’a mitat,
M’a cridat : « Amen, que Dieu vos entende ! »
Escotatz-me ben, fasètz come ieu,
Fasètz atencion, fau pas bequejar,
Amics,
leis aurelhas es coma lo quieu,
E de temps-en-temps, fau li netejar !
Demandatz de sòus a n’un deputat,
Vos entend jamai e vos fai la beba.
Se i entènd puslèu per vos entubar
Demandatz
d’alhet, vos dona una ceba.
S’escota parlar quand fai un discors,
Se siatz malurós e dins la paurilha,
Avètz bèu cridar, bramar come un sord,
Mai vos ause pas, fai la sorda aurelha.
Per leis
eleicions, segur qu’entend mièlhs,
Digatz-li alòr : « Fau pas pepiejar,
Amic, leis aurelhas es coma lo quieu,
E de temps-en-temps, fau li netejar ! »
Mon patron, ma femna e mon perceptor,
Meme
mon chin son un pauc durs d’aurelha,
Me respondon plus dempuei quauquei jorns,
Ai ben paur que siegue una epidemia.
Me desgargamele e ben entendut
I a degun qu’entend, a mens qu’au contrari,
Es ieu que
belèu, siáu devengut mut,
‘Quò me fai tombar sus lo tafanari.
Se m’entendon plus, legiran benlèu
Sus un grand panèu, monte vòu marcar :
« Amics, leis aurelhas es coma lo quieu,
E de temps-en-
temps, fau li netejar ! »
