Qu’eus vedèn arribar, dab de vièlhas carretas,
Quauques chivaus magràs, un teit descatabat,
Tot un ahoalh de chins, gojats e …

Legir tot

Qu’eus vedèn arribar, dab de vièlhas carretas,
Quauques chivaus magràs, un teit descatabat,
Tot un ahoalh de chins, gojats e gojatetas,
Caps morets que los ploi solets avèn lavat.

Los òmis, mostachuts, la tinhassa provuda,
Qu’avèn l’uelh dur d’aver trobat trop de refus ;
Las hemnas vielhas lèu de tròp longa corruda,
L’uelh resignat au hat qui’us avè lo dessús.

« Los bohèmis ! » Que cau har rentrar la poralha.
« Avizats-v’aus casaus ! » Qu’èra per aqueth mot,
Tanlèu que pareishèn qui’us arcuelhèn pertot ;
Au mei lèu que calè tirà’us se de la halha.

Que’us balhavan tot-un, quauque punh de haría,
Drin de hampa o de lard, un braçat d’arredalh,
E las mairs que vienèn, dab los dròlles suu malh,
demandà’n « per l’amor de Jèsus e Maria ».

Quan la nueit e cadèva, un gran huec batalhèr,
Qu’esclairava autorn d’eth la gent misteriosa,
Hilha deu vent, deus plois e qui lavetz, sabè
Ligà’s estretament dens la nueit amistosa.

L’endematin, sovent, quan pareishè lo só,
Que s’èran envolats longtemps-a sus la via ;
Mès quan òm e volè plan comptar çò de son,
Qu’u mancava au porèr, bèth còp, quauqua garia.