De vèrs de fin’amor farai per fin de cantar
Çò qu’en
mon còr enfin afina mon trobar.
Va voliáu faire una cançon d’aubeta
Un tèxte d’amor, una istòria de papagai
Voliáu parlar de la prima en ma cançoneta
Quand sona
lo riddim mon vèrs s’en vai
Vai en delai de tot çò qu’an imagenat
Siau pas trobador, siau cantaire de raggà
Siau manco pas cantaire mai mei paraulas s’escapan
Fau que prèni lo
micrò, lei rimas m’arrapan
Ara que senti la bassa de lòng de mon esquina
Vòli dire qu’en fin’amor mon coraçon s’afina.
Repic
Dempuèi que lei parpalhons vòlan
dins mon
estomac
Sabi ben tot çò que vòlon, vòlon volastrejar
Passan per ma garganta e emplisson ja ma tèsta
En fin’amor se canta de cançons de gèsta
Mon còr
envasit, es una mar granda
Plena de cetacèus imaginaris
Ma doça es la serena que manda
Mei naus sus d’estèus secularis
Lo sègle es dins ma mementa e ne fau un fialat de
rimas
Ma doça es dins ma mementa e mon coraçon s’enlumina
Repic
De vèrs n’ai fach una ribambèla
Leis ai mes sus mon camin
Son un
pauc perduts mai ma bèla
Vau ben mai que mile quatrins
Dempuèi tant de lunas an passat
Lo monde es una luseta esmarrada
De poëtas en ma lenga m’an laissat lo trobar
De molons de tèxtes e de causas cantadas
Quand tot aquò bolèga dins mon estomac
Es una biaça de vèrs que vòli t’adreiçar
Una biaça de vèrs de reggae enraiada
Solèu de mei
jorns e marmures de fada.
Repic
