Jamai plegarà pus lo cap jos la vergonha,
Ça que la, nòstre amor es pas quicòm de fièr.
Lo temps l’a mastrassat, tustat coma de cuèr,
Las annadas l’an mai rosegat que la ronha.
Nosautres, nòstre amor es pas nascut de ièr.
Tanben nos sèm aimats a tustas e a bustas.
Mai d’un còp, lo bonur marchèt a còr ranquet,
E per nos calinhar, i anèrem a pinquet.
Mas nosaus sèm talhats dins la meteissa fusta
:
Nos aimarem totjorn un pauc mai qu’un pauquet.
Pasmens avèm tastat a d’amors bartassièras.
N’as lo pòt que lusís de tant que i as gostat ;
Ieu, lo morre me dòl, coma un qu’òm
a mostat.
Èri un chic femnassièr e tu sauta-paissièras,
Avèm fòra-nisat cadun de son costat.
Creguèrem despenjar las estelas perdudas
E nos encigalar de tots los
aigardents.
Lo matin, cada còp, nos a trapats perdents,
Que de tròp mossegar las fruchas defendudas,
A bèl cais, sus un clòsc, nos asclèrem las dents.
Puèi, sèm dintrats al
jaç, un vèspre
de setembre,
Ambé lo còr macat, quichat coma un costal,
Retrobar lo bonur al vièlh còdi postal,
E dins mil ans, mai mai, servarem lo remembre
D’aver
cercat plan luènh l’amor qu’èra a l’ostal.
Dempuèi gardam per el l’uèlh gelós
d’una cloca
E quand l’Auriva nos prendrà dins son vaissèl,
Mai se tot vira pas plan redond sus
l’aissèl,
Mai se los mots d’amor an fugit nòstra boca,
Demorarem ligats coma soca e paissèl,
Demorarem ligats coma paissèl e soca.
