Parlatz-me de tambust, de trucs, de tarabast,
Pas de tranquilitat ni mai d’òrdre e de patz.
N’ai lo vòmit
de la bonaça.
Per que l’amor mai bèl qu’aguèssi conegut,
Lo recacèri un jorn que d’òmes blaus cascuts
Tustavan sus la populaça.
Un ser del mes de mai, lo mond de mon
quartièr,
Fòrças de l’òrdre, flics, estudiants, obrièrs,
Se clapevan sus la topina.
Ieu, lo morre al balcon, badavi tranquillet.
Ausiguèri subran a ma pòrta un tustet
Qu’aviá la votz de ma vesina.
"Dobrissètz-me, monsur, soi soleta e pauruga.
Mon òme m’a daissada, agafant sa maçuga,
(Caliá ben qu’aquò arribèssa)
Son casco, son bloquièr e
son balha-la-mòrt
Per se’n anar, content, far son mestièr de pòrc
De sergent dins los C.R.S."
Grandmercejant lo temps d’aver virat al fuòc,
L’ai embraçada e puèi a començat lo
jòc
De l’amor quora vos emmasca.
Paure piòt que cresiás aparar tot un govèrn,
Al teu ostal auriás degut far ton devèr.
Quicòm deu conflar jos ton casco.
Los
bramaires partits bramar endacòm mai,
A primalba calguèt que ma bèla de mai,
L’uèlh macat d’endeman de fièra,
De racacòr se’n torne sonhar son espós
Non sens m’aver promés un
novèl rendètz-vos
Per un novèl passa-carrièra.
Esperant aquel jorn, me balhèri de mal
Per presicar al mond las grèvas, lo rambalh
E las fabricas ocupadas,
La
batèsta, l’embolh, la cauma de la fam,
Los coctèls-molotòv, la tusta, lo çaganh.
Ailàs jamai non es tornada.
Son cocut aviá pres sul nas tant de pavats
Que de la siá patria
aviá plan meritat
La retiada anticipada,
E se l’èra menada cap a’n cèl sempre blau,
Dins un país caluc ont jamai tres calhaus
Faràn pas una barricada.
Baste que
ma cançon, per comas e per puègs,
Li ane contar que, dempuèi aquela nuèch,
Mon paure còr, confle de penas,
Morís de languison un pauc mai cada jorn
E qu’a pas ges besonh, per
plorar son amor,
De granadas lacrimogenas.
