Aquel amor que me rosega,
Que m’escagassa lo moral,
Que me brandís, que me bolega,
Es pas quicòm de natural.
Es pas possible qu’a mon atge
Siá(gue) mai fòl qu’un jovenòt,
Ieu que podriái èsser tant satge
E
tranquille coma un peròt.
Cossí volètz anar li dire :
"Ai enveja de t’embraçar",
Sens la faire pissar de rire,
Sens la faire s’enganaussar ?
"Vòls un poton ? Tè,
pòdes córrer.
E plan polit, mon vièlh salòp,
De trapar pas un cachamorre
A te’n faire conflar lo pòt."
E mai s’èra pas tant missanta,
Risqui pas aquel camoflet
:
Quicòm me sarra la garganta,
Quicòm m’acapte lo caquet.
Disi pas res, sa’i pas que faire,
Soi aquí coma clavelat.
Se deu pensar : "Aquel badaire
M’a l’aire un pauc empantenat."
Se la trapi per la carrièra,
Ai qu’una idèia : m’amagar.
Passariái per la gatonièra
De tant que me fa tresvirar.
Dempuèi lo temps
qu’aquò me dura
Sabi pas ont penjar lo lum.
Es que mai va, mai s’amadura,
Soi prèst a culhir, soi a punt.
Soi encrocat que n’ai vergonha,
Soi malaisit e
matatruc,
Soi mal vestit, soi plen de bonhas,
Me sentissi vièlh a caduc.
Vau de bingòi, lo vent me buta,
Ai lo pel blanc coma l’ivèrn,
La marrana que
m’enseguta
Me fa bufar coma una sèrp.
Cossí se fa qu’una carcassa
Entamenada pel cusson
Aja besonh d’aquela gràcia,
Un amor de rèire-sason ?
Abans
d’anar sus l’autra riba,
Pòdes far lo bèl, mon nebot,
L’amor se’n va, la Mòrt arriba,
Es ela qu’a lo darrièr mot.
