Farà deman quatre matins
Que mon còr es al paradís
E que lo jòi de tu l’escacha,
Quatre matins qu’a …

Legir tot

Farà deman quatre matins
Que mon còr es al paradís
E que lo jòi de tu l’escacha,
Quatre matins qu’a contra-nuèit
Siás venguda a boca de lèit
Fretar ton pòt a ma mostacha.
Èra lo temps ont viviái coma
Un sauta-branda impenitent,
Ont me caliá dejós la dent,
A jorn novèl, novèla poma.
Mas te siás despulhada e sus
Ma pèl, tunica de Nessús
Ta pèl de gata
Doçament se venguèt pegar
E uèi, gausi pas pus bolegar
Ni pè, ni pata.

Dempuèi sèm al diapason,
Vivèm la mèma desrason
Quand penjas ton lum a ma branca,
E totes dos perdèm lo nòrd
Quand dins tos rens tibats a mòrt
Monta lo plaser que t’escranca.
Un còp de mai, ma nuèit se trauca
De ton desir que me buta als
Plecs amagats de ton bartàs ;
Un còp de mai, ta votz s’enrauca.
E se, tot còp, sul lèit rufat
E caud encara, l’amor fat
Que nos desfata
Enfin nos daissa penecar,
E que podèm pus bolegar
Ni pè, ni pata.

Vendrà pr’aquò lo jorn d’ivèrn
Ont cansats nos quitarem per
D’autres apalhats ont nos jaire,
Quant de sasons pòt resistir
Lo bonur que lo ven prautir
Lo temps, lo temps, lo grand marchaire ?
Es lo sòrt de las vièlhas carnas
E nòstre vièlh amor usat,
Sabi, sens èsser plan rusat,
Que lo getarem a las arnas.
Te sanglaçaràs un bricon
E ieu me rebalarai co-
Ma una sabata,
E, se nos anam pas negar
Còr-crebarem sens bolegar
Ni pè, ni pata.

Farà deman quatre matins
Que mon còr es al paradís
E que lo jòi de tu l’escacha,
Quatre matins qu’a contra-nuèit
Siás venguda a boca de lèit
Fretar ton pòt a ma mostacha...