N’ai un confle, un sadol, mas tanlèu que me sarri
Sus scèna per cantar, soi lo boc emissari
De qualque …

Legir tot

N’ai un confle, un sadol, mas tanlèu que me sarri
Sus scèna per cantar, soi lo boc emissari
De qualque arganhòl que jamai non m’a comprés
E me vòl explicar patin, patan, pas res.

Ja que reluqui pas lo meriti agricòla,
M’aviá semblat plasent, en país viticòla,
De galejar sul sòrt del paure Vinhairon
Que totjorn se planhís, que jamai n’a pas pro.
Me tombèron sul còl, de darrièr una turra,
Unes endimenjats de la viticultura
E me calguèt jurar, cedent a la pression,
De pas pus colhonar ambé la profession.

Soi pas contrariant, e coma a l’ora d’ara
Un cantaire a mai d’una còrda a sa guitarra,
Cambièri de registre e naucèri lo ton
Per celebrar l’afrontament de Montredond.
Mas d’intellectuals me virèron l’esquina,
Jutjant ma ritornèla debila e mesquina,
Que per m’assegurar de lor reprobacion
Me fugissián al mièg de l’inerpretacion.

Soi pas tròp malsapiós, o prenguèri per rire
E, per que degun pus me trapèsse a redire,
Ai, sens imaginar de me far descridar,
Pondut Ma Femna e Me vòli pas maridar.
Aviái pas acabat qu’un fais de feministas,
Fissadas al cuol per mas òbras intimistas,
Me sautèron dessús per me las estrissar,
Me far passar per Castra’ e m’abailardisar.

Soi pas caput, e coma tant de filosòfis,
Ieu teni mai que tot a mos vièlhs alibòfis.
M’escapèri lèu fait, las cambas al copet,
Fiular endacòm mai Rodaire e Tastapet.
Rodaire e Tastapet, un escandal ficrala !
Per los cuols benesits, cartèls d’accion morala.
Manquèron me negar dins l’aiga-senhadièr
Abans de me secar sul gavèl del lenhièr.

Se me veniá una arieta bucolica,
Mossurs los musicians trapavan la colica,
Denonciants mos acòrds, qu’escampats al azard,
Devián far tresvirar las òssas de Mozart.
Badalhonat un jorn per l’aganta-torista,
L’endeman morralhat per lo militarista,
Estavi coma un con e sens refranh al pòt,
Lo pissarèl nosat, mai mut qu’un escarpòt.

N’aviái lo plen topin, passava la mesura,
Alara ai dit : "A mòrt, a mòrt tota censura !"
E jamai, jamai pus m’anirai trigossar
Las espardelhas del costat de Canossà.
Ai revelhat ma musa jos anestesia,
Ma musa lepa-cuol de Dòna Anastasia,
E sens mèstre, sens dieu, tot sol, de mon sicap,
Canti uèi las cançons que me passan pel cap.

E me’n fiqui ben pro se, tanlèu que me sarri
Sus scèna coma anuèit, soi lo boc emissari
De qualque arganhòl que vòl faire lo gandol,
Ieu, d’aqueste arganhòl, n’ai un confle, un sadol.