En país de Vilafranca,
Que s’i lhevèn per milièrs,
Contra lo gran rei de França,
En mila sheis cents quaranta tres.
Mes òc, praubòt, mes òc praubòt,
En mila sheis cents quaranta tres.
Entà har guèrra a la talha,
Qu’avèn causit tres capdaus,
L’un Laforca, l’aute Lapalha,
Joan Petit qu’èra lo tresau.
Mes òc, praubòt, mes òc, praubòt,
Joan Petit qu’èra lo tresau.
Per tota l’Occitania,
Que’us aperavan crocants,
N’avèn per tota causida,
Que la misèria o la sang.
Mes òc praubòt, mes òc praubòt,
Que la misèria o la
sang.
E qu’eston per tròp d’ahida
Venuts per los capulats,
Eths que vivèn de trahida,
Çò qui n’a pas jamei cambiat.
Mes òc praubòt, mes òc praubòt,
Çò qui n’a pas jamei cambiat.
Que’us hiquèn dessús l’arròda,
E que’us croishin tots los òs,
D’aqueth temps qu’èra la mòda
De’s morir atau tròç a tròç.
Mes òc praubòt, mes òc praubòt,
De’s morir atau, tròç a tròç.
E qu’estó ua triste dança,
Dab la cama, e lo pè, e lo dit,
Atau per lo rei de França,
Atau
que dancè Joan Petit.
Mes òc praubòt, mes òc praubòt,
Atau que dançè Joan petit.
E l’istuèra qu’a hèit son viatge,
Qu’a pres camin de cançon,
Camin de ronda
taus mainatges,
Mes uei que sabem, tu e jo.
Mes òc praubòt, mes òc praubòt,
Mes uei que sabem, tu e jo
