Paraulas en Òc

Lo broquet de la barrica
Qu’ei un tant brave gojat.
Be’n sap cançons e musicas
Si’u prenen deu bon costat !
N’ei respectat deus ivronhes,
E meme plan adorat.
Un briac qu’ei com un bonhe,
Qu’a lo vente tot cramat.

Los parents de la calhada,
Los anhèts e los crabòts,
Los vetèths be’n hen l’aubada,
Vòlen s’i rinçar lo còt.
Lo vaquèr su’la gran’ leta,
Qu’i hessi caut o plan hred,
Lo mosset a la broqueta
Quan arriva a l’ostalet

Los porcatèrs dab sa porcada,
Quan se levan lo matin,
Se’n van har la soa tornada
Pr’afrontar quauque vesin.
- Oh ! dit-me donc, tu, Janeta
Qu’ei aquò qui’m cau crompar.
Qui’t vira ua fièra bèstia
Per chic posquis lo possar.

Peiroton dit a Cristina :
- que soi un òmi perdut.
Com as donc tu hèit, coquina
Per m’i har atau cocut ?
Los petits, qu’ei fòrt probable,
Se cachen a tot pip-paps.
Maluros aqueths grans diables,
Pertot serven d’embarràs.

Petiton a Margalida
Que s’en van en un bosquet,
Entà har la bèra vita
Qu’i van los dus tot’solets.
Margalida plan hardida,
L’i hèi har lo subersaut.
Quan avon fenit sa partida,
L’i hèi lo saut deu crapaut.

Lo trajet de las majòtas,
Quan se levan lo matin,
Van parlar de las carròtas,
De las flors de Sent Martin :
- Ah ! mon diu, comair, ma chèra,
Qu’am l’aunhon qu’ei embrumat.
Son aquò de gran’miseras,
E lo lin qu’ei estupat !

Los imprimurs de ‘questa canta
Son un tòrt e un bossut,
Lo qui n’a hèit la commanda,
Estripat e lèd vadut.
Los autes qu’avèn la colica,
Cadun que planh lo son mau.
Bevem, minjam, en ‘questa vita,
Tan qu’ajam çò que no’s cau.

D'ausir dins : Òrb

Lo Bualar

Pierre-Arrius Mesplé

D'ausir dins : Chants de la vallée d'Ossau

Lo Bualar instrumental

Pierre-Arrius Mesplé

D'ausir dins : Chants de la vallée d'Ossau

oc

Lo buòu-piscina

Jean-Bernard Plantevin

1- Lo dos d’avost, com’èra la costuma,
Vaquí Gaston mes sus son trenta-un
Qu’aviá cargat son plus polit costume,
‘Quò …

Legir tot

1- Lo dos d’avost, com’èra la costuma,
Vaquí Gaston mes sus son trenta-un
Qu’aviá cargat son plus polit costume,
‘Quò lo fasiá susar mai que degun.
E vaquí
Que mon Gaston marchava per carriera
Entendiguèt cridar un aut-parlor
Qu’aqueste soar e en avant promiera :
« Grand buòu-piscina....avís eis amators ! »

R- E lei gents :
« Vai-li Gaston
As de biais
E te fau
Pas cagar ei braias.
Vai-li Gaston
Fau jamai
Aguer paur
Se n’as dins lei braias ! »

2- E vaquí
Que mon Gaston ‘quò li virèt la tèsta
Talament qu’èra afeccionat dei buòus.
Partiguèt lèu eis arenas a la lesta
Per prendre plaça en esperant lei buòus.
E vaquí
Que mon Gaston quand veguèt lo bestiari
Devenguèt verd e voguèt lèu sautar.
Uros que per la pèu dau tafanari
Loisa aguèt lo temps de l’agantar.

R- « Anem, zòu !
Vai-li Gaston
As de biais e te fau
Pas cagar i braias.
Vai-li Gaston
Fau jamai
Aguer paur
Se n’as dins lei braias ! »

3- Li diguèt
« Fai atencion, emé ton bèu costume.
Es pas lo jorn de t’anar tot banhar »
Susava tant, e gonflat d’amertuma,
Diguèt : « Tant pis, vau quand meme i anar. »
E vaquí
Que mon Gaston per emmerdar Loisa
Garcèt au sòu sa vèsta e son capèu,
Enlevèt lèu sei braias e sa camisa
Puei sei soliers fachs de pèu de vedèu.

4- E Gaston
A lèu bombit dins l’arena publica.
Son braiet roge entrigava lo buòu.
E vaquí pas lo bestiau que raplica,
Gaston prenguèt sei cambetas a son còu.
Mai tròp tard
Car mon Gaston sus ‘na pèu de banana
A resquilhat sensa veire lo buòu
Que l’agantèt ‘mé son pareu de banas
E i estripèt son braiet come fau.

5- E vaquí
Que mon Gaston èra nus come un vèrme
Emé lei mans en guisa de braiet.
Tot vergonhós, volièt gratar lo tèrme*
Mai lo buòu lo gardava presonier.
E vaquí
Que per lei gents era la rigolada
Mai per Gaston faliá sortir d’aquí.
Mandèt lei mans dessus la barricada
M’aquò lei gents veguèron son quiquí.

6- Mai mon Gaston aviá paur qu’es pas de crèire
Segur lo buòu era ren a costat
Dei femas que volián veire per crèire
Se puei lo buòu i aviá ren enlevat.
Subitò
Per l’ajudar venguèron lei gents d’arma
Que lei femas an lèu garçat ‘mé lo buòu.
E come aquò èra pas au programa
Lei gents contents n’aguèron per sei sòus. (bis)

D'ausir dins : Barrulejado

oc

Lo cabrian

Jean-Bernard Plantevin

Au trelutz dau matin, una catarineta
S’espaceja inchalhènta, urosa e risoleta.
A leis alas dubertas au bofat de l’aureta,
Se …

Legir tot

Au trelutz dau matin, una catarineta
S’espaceja inchalhènta, urosa e risoleta.
A leis alas dubertas au bofat de l’aureta,
Se laissant breçolar de floreta en floreta.

La pichòta minhòta un brison besuqueta
Bequeteja a l’asard sus lei margaridetas.
Tot de roge vestida en mantèu de palhetas
Dins l’espèr d’encapar sa promiera amoreta.

Un cabrian preissat
Subran vèn a passar,
Lo dardalhon dreissat,
En dequé pòu pensar ?

Catarineta,
De temps en temps,
Fai esquilheta
E l’espincha ben.
La mistoleta
Que vai-e-vèn,
Li fai lingueta
Mai li dona ren.

Tot a costat d’aquí, vaquí la parpalhona
Espandissent sei vèlas au solèu que ralhona.
Volastreja a bèl èime e plan-plan virolhona
A l’aflat de la bisa e de la Magalona.

Es per ela, segur, que la nerta botona,
Que son perfum l’ensuca e que puei s’abandona,
Oufrissent son còrs nus e si bocas friponas
En pantaiant qu’un prince un bèu jorn, la corona.

Lo cabrian preissat
Vèn mai a repassar,
Lo dardalhon dreissat,
Me sembla intereissat !

La parpalhona
Sens embarràs
Lèu lo potona,
Sus lo bot dau nas
Puei fanfarona
Plena d’ardor,
Lipa-lipona
A ne’n perdre sa flor.

Sensa faire de brut, vaquí la damisèla
Esconduda a mitat dedins la campanèla.
Lo nas dins lo calice e lei cambas en chancèla
Se regala en lipant l’eiganha empegarèla.

Tant ne’n pipa que li fai virar lei cervèlas,
Fai brantolhar son quieu, fringolhar sei patèlas.
Per lo promier dau còp, la divina pieucèla
A enveja de tot, se fai enmascarèla.

Lo cabrian preissat
Subran vèn se pausar
E la bèl’empreissa-
Da lo fai trepassar.

La damisèla,
Putan de gus !
Es tant crudèla
Que lo manja crus !
Qu que vòu prendre,
Sovent, ai ! làs !
Se fai lèu prendre
Per un bedigàs !

D'ausir dins : Cigalejado